درون استرالیا (به سوی استرالیای سابق)

بچه که بودم بهم می گفتن که با غریبه ها حرف نزن. ولی یادم نداده بودند که چطور می شه با غریبه ها حرف نزد.

من با یک غریبه حرف زدم... خیلی هم حرف زدم ... انقدر که فکر می کردم آشنا ایم ... اما اون غریبه بود .... نباید باهاش حرف می زدم ..... حرف زدن با غریبه خطرناکه ..... بلا سر آدم میاره ...

اینجا همه غریبه اند .... با هیشکی نمی تونم حرف بزنم ...

روزی که این وبلاگ رو شروع کردم خیلی امید و آرزو برا اومدنم به استرالیا داشتم .... الان اینجام با تنهاییم و دل شکسته ام .... دیگه اینجا نمی نویسم ... چون آدمی که این وبلاگ رو شروع کرده بود به نوشتن، دیگه وجود نداره که بنویسه....

دیروز که داشتم بحثهای پارلمان رو تماشا می کردم، تو دلم گفتم ایشالا صد سال نخست وزیر بمونی کوین.... اگه دلم خالی از اعتقاد نبود شاید یه حمد و قُل هم می خوندم فوت می کردم به تلوزیون .... از فکر اینکه مردم یه وقت به تونی ابت رای بدن دلم شور افتاد .... بعد گفتم تا سال دیگه که انتخاباته خدا بزرگه.

امروز صبح وقتی از همکارم شنیدم که نخست وزیر عوض شده، باورم نمی شد که می شه یک شبه نخست وزیر عوض کنند ... اونم بدون رای گیری یا بحثی از قبل....

جالب اینکه انقدرها که قبلا فکر می کردم ناراحت نشدم ... وقتی گفت جولیا گیلارد اومده جاش، یکم انتخاب جدید رو تحسین کردم، چون من همیشه از این خانم خیلی خوشم میومده .... بعدش با دیدن فیلم قسم خوردنش یکم بغض شادی کردم ... الان رسما از این اتفاق خوشحالم!

*اولین تاثیر مستقیم مثبتی که این انتخاب تو زندگی من خواهد داشت اینه که احتمالا خیلیها دیگه اسمم رو درست تلفظ خواهند کرد.

** خیلی دلم سوخت که اینطور یک شبه کوین راد رو انداختن بیرون. خداییش نامردی کردن در حقش. وقتی گفت من همه چیزم رو برا این مملکت گذاشتم و وقتی گریه کرد خیلی ناراحت کننده بود. حقش نبود اینطوری. فکر کنم به این ترتیب دل مردم به درد بیاد و دوره بعد دوباره بهش رای بدن.

اصلا هیچ وقت خونه ای داشته ام؟ ......... چی می خواستم ... چی شد ........

خیلی خیلی خیلی خوشحال و هیجان زده شدم!! اصلا از اون روز درجه اعتماد به نفسم رفته بالا و به آینده امیدوارتر شدم!!

حالا باید از استرالیا خارج بشم و برم یک کشور دیگه تا بتونم اقامتم رو بگیرم. این ترم که تموم بشه می پرم بیرون. آخ جون آخ جون آخ جون آخ جون ... بازم آخ جون ... خیلی آخ جون [شکلک ندارد]

پی نوشت: کیس آفیسر تااینجاش کلا از من مدیکال نخواسته!!

بله ... به این ترتیب بود که بنده خاک به سرم شد. اولا که این رییس خان بیمه برای بنده رد نکرده بوده و من تنها چیزی که ازش دارم یک نامه سابقه کاره. بدتر از اون اینکه این سابقه دقیقا همون یک سال آخر سابقه کار من بوده که براش حتی چک محل کار هم می کنند. حالا من باید چیکار کنم؟

همکار گفت: اگه سوالی داری می خوای ازش بپرسی؟ ... من هرچی فکر کردم جز یک سوال چیزی تو ذهنم نبود و اونم این بود که: آقا ببخشید شما اصلاْ کلاْ کار هم می کنید؟

برام جالبه ببینم اخبار ایران هم این خبر رو پخش می کنه یا نه؟ .... فکر کنم کم کم مامانم اینا و دوستهام زنگ بزنن بهم تسلیت بگن. چون تقریا من تابلو بودم تو خانواده به عشق مایکل بودن

* اشاره به حرکت سریع پاها و دست چپ که کنده شدن عضو مبارک با دست راست رو همراهی می کرد.

امروز و هرروز دلم گرفته ... به قول شاعر خزآباد: آسمون دلم ابریه ...

کارم شده خودآزاری ... به گذشته نگاه می کنم و می بینم خیلی از لحظه های زندگیم رو تلف بقیه کردم ... پشیمونم ... چه حس ضایعی!... شبیه حس دستمال کاغذی مصرف شده که نگاهش رو به نگاهت دوخته و موقع پایین رفتنش با حرکت دورانی آب سیفون؛ یاد لحظه ای میافته که تمیز بود و تو با رضایت از لمس نرمیش از رول دستمال جداش کردی.... 

آهای رهگذر ... نرو ... باشه شعرهای حوصله سربر نمی خونم ... بیا برات لبخند بزنم ... می خوای برات آهنگ "تو مثل گلی.. ناز و خوشگلی" رو بخونم؟ .... آهای رهگذر ..... نرو

پی نوشت: موضوع بی خوانندگی به دل گرفتگی و دستمال ربطی نداره ها!!! کوچه خلوت رو دوست دارم

دیشب از این فکرها خوابم نمی برد ... تو گیجی کم خوابی دیدم که اومد بالای سرم ... از چشم و دهنش خون می اومد. اما خیلی زیبا بود ... تکونم داد ... بهش جا دادم ... اومد کنارم کز کرد ... خیلی خسته بود ... زود خوابش برد ... همینطور از چشم و دهنش خون میومد .... همه جا قرمز شده بود...

حالا چرا این چیزها رو اینجا می نویسم؟ خودم هم نمی دونم ... اومدم مثل همیشه از وضعیت اینجا و ایران بنویسم، اما دست و دلم با گوش و چشمم [به قول خودت] گاوبندی کرده بودند!

الان داشتم ویدیوهای این تظاهرات و کشتار رو نگاه می کردم .... فیلم اون پسری که تو اصفهان کشته شد دلم رو واقعا خون کرد ... اندوه بارترین صحنه ای بود که به عمرم دیده بودم ... از اون موقع دارم گریه می کنم ....

الان می فهمم احمدی نژاد چرا هولوکاست رو زیر سوال برده بود ... حتما از نظرش اون چیزها بچه بازی اومده و خواسته به تاریخ بگه هروقت مردم خودتون رو به خاک و خون کشیدید و موشهای جوبهای شهرتون رو با خون سیراب کردید .... هروقت نه که از پشت بلکه از بالا؛ هموطن خود رو بخاطر درخواست حق قانونیش به تیر بستید ... هروقت یک زندان هفتادملیونی ممنوع الملاقات ساختید؛ اونوقت ادعای جنایتکار بودن کنید .... اونوقت لباس پلوخوری بپوشید و برید خونه همسایه با رییس جمهور بالایی دست بدید و طوری لبخند بزنید که دندون پایینی ها تو عکس کاملاً نمایان باشه... حالا به این می گن یه عکس تاریخ پسند درست حسابی که نسل های آینده پشتشون از دیدنش بلرزه ... وگرنه با سیبیل فوفولی و دست بلندکردن سوسولی و حرکات موزون رباتی اسم ما رو هم خراب نکنید.... بفرما آقا جان خدا روزیت رو جای دیگه بده؛ اینجا محل کسبه ..... هولوکاست کیلو چنده؟!!!

پی نوشت: من برای انتخابات، رأیم میرحسین بود چون انتخاب بهتری نداشتم. ولی نگرانم که وای اگر میرحسین بیاد و از خون این جوونها پاسداری نکنه .... چرا که سرورش خون کشته شده های انقلاب رو لگدمال کرد.

پی نوشت۲: از روزی که این مطلب رو نوشتم هر روز یک فاجعه بدتر از قبلی دیدم ... دلم گرفته ... دلم شکسته ... چیزی جز تصویر ندا تو ذهنم نیست ...

این شد که آقای موسوی اومد و گفت من میام که احمدی بره .... و توضیح داد چرا باید بره ... آخه همه که فرق انرژی هسته ای رو با ترقه چهارشنبه سوری نمی دونند که.... و خیلیها می دونند ولی فکر می کنند زندگی یعنی همین ... مادر قسمت بوده که ما اینطور همیشه چوب به فلان زندگی کنیم ...

من هم به موسوی رای می دم تا احمدی بره .... و به این دلیل به اون دوتای دیگه رای نمی دم چون منش و شخصیت و فرهنگ و شعور و ادبیات موسوی رو ترجیح می دم  ... و بخاطر اینکه زن بسیار توانمندی داره که باعث شده این آدم واقعا برای زنان ارزش قاءل باشه نه اینکه برای دلبری شعار برداشتن حجاب بده ....

اتفاقاً شعار موسوی مشخصه : انسانیت ... وقتی این آدم می گه که دلش برای ایران سوخته صداقت در لحن کلامش معلومه .... چیزی که ایران رو به این لجن کشونده دروغگوییه ... اگر این آدم بتونه فقط فرهنگ دروغگویی رو از این جامعه برداره خودش یک انقلابه ....

می بینید؟ همه این دوگانگی رو داریم ... از یه طرف دم از صداقت زدن و از طرف دیگه پایبندی به ارزشهای امامی یه جورهایی تو ذهنمون جمع نمی شه .... ولی فرصتی نداریم و انتخاب دیگه ای هم نداریم چون  اون دوتای دیگه حتی همین مزایا رو هم ندارند و کسایی اند مثل بقیه سران روی کار .... دوباره به قول مامان بزرگم: از درد لاعلاجی به گربه می گیم خان باجی

وقتی عکسهای زنجیره سبز رو دیدم با تمام وجود دلم می خواست که اونجا بودم ... می تونستم من هم مثل بقیه ضجه خفه این چند سال رو با صدای بلند فریاد می زدم و می دیدم که تنها نیستم و قدرت دارم ..... ایکاش دور قبل همه اینطور به معین رای داده بودیم و کار به اینجا نکشیده بود. ما ایرانیا حتما باید سرمون به سنگ بخوره تا آدم بشیم ...